ستاره خاموش
!براي اين دلتنگي هميشگي، پاداشي جز سکوت نيست
وااای که عاشق این آهنگ سیاوشم با تو، حكايتي دگراين دل ما بسر كند نم نم باران خسته مي بارد به ياد وفاي او در ديار غم نغمه مرغان چون نواي من گريه مي آرد .... بازم اومدم که خودم یکم بنویســم ٫ بعضی وقتا آدم اونقدر دلش میگیره که نمیدونه باید چیکار کنه مثل همین الان من .... بد جور خسته ام ... نمی دونم باید چیکار کنم غم رفتن عزیز روی دلمه که حتی فکر رفتنش دیوانه ام میکنه این چند روزا اینقدر حرفای تکراری شنیدم که دیگه حالم از تسلیت هم به هم می خوره نمی دونم شاید دیوونگیه .... روزی اگر غمی رسد دلتنگ مباش رو شکر کن مباد که از بد بدتر شود ای دل صبور باشو غم مخور که عاقبت این شام صبح گردد و این شب سحر شود اینو هم می دونم ... همه این حرفها را می دونم اما قبولش خیلی سخته می دونم همه یه روز به رفتنمونه میدونم در هر حالی بازم خدا جون شکرت اما همه چیز را هم به راحتی نمیشه قبول کرد با اینکه از درستی اون مطمئن باشی .... قلبم امشب از دردِ غمی به خودش می پیچد که بگویم به خدا اونقدر دلم واست تنگ شده که خدا خودش می دونه فقط .... دلم می خواد بازم ببینمت بازم باهات حرف بزنم .....دلم واسه خودت واسه شوخیات واسه مهربونیات بد جوری تنگ شده ..... یعنی واقعا دیگه تورو نمی بینم ؟؟؟ خیلی زود رفتی خیــلی .... رفتی و من ندیدمت چقدر سخته ای خدا ...... تو شبهای عزیزی رفتی ....روحت شاد..... رفتی و آدمکا رو جا گذاشتی قانون جنگل و زیر پا گذاشتی اینجا قهرن سینه ها با مهربونی تو توی جنگل نمی تونستی بمونی دلتو با خود بردی به جای دیگه اونجا که خدا برات لالایی میگه می دونم یه روز می بینمت دوباره توی دنیایی که آدمک نداره ..... غربتم در به در شد مانند مسافری در جاده ی بی کسی دلم بازم گرفته، اشکهام میریزن قطره به قطره دل بسه گریه نکن 
شب سياه قصه ، را هواي تو سحر كند
باور ما نميشود ، در سر ما نميرود
از گذر سينه ما يار دگر گذر كند
شكوه بسي شنيده ام از دل درد كشيده ام
كور شوم جز تو اگر زمزمه اي دگر كند
چاره كار ما تويي ، ياور و يار ما تويي
توبه نميكند اثر ، مرگ مگر اثر كند
مجرم آزاده منم ، تن به جزا داده منم
قاضي درگاه تويي ، حكم سحر گاه تويي
با تو حكايتي دگر ، اين دل ما بسر كند
شب سياه قصه را ، هواي تو سحر كند
باور ما نميشود ، در سر ما نميرود
از گذر سينه ما يار دگر گذر كند
شكوه بسي شنيده ام از دل درد كشيده ام
كور شوم جز تو اگر زمزمه اي دگر كند
مقصد و مقصودم تويي ، عشقم و معبودم تويي
از تو حذر نميكنم ، سايه مگر سفر كند
چاره كار ما تويي ، ياور و يار ما تويي
توبه نميكند اثر ، مرگ مگر اثر كند
برسرياران
چون ز اشك من
من به دنبال کلامی درذهن
چیست این غم
و نمی یابم کلامی
بارها پرسیدم از خود
شعر گفتن ها را چه سود
نه کسی می خواند
نه کسی می شنود
واگرهم که شنید
تو بدان
عمق کلامت را
نمی فهمد...
رهگذر باد شدم در سرانجام بی پایان تنهایی و دلواپسی هر دم بسان کوچ بی کسی در اسیر فریادم بیصدا گشتم
در مقصد خاطره های گم شده جاده ای بی انتها گشتم
بازم دلم تنها مونده، درمونی جز گریه برام نمونده
بازم سازم تو دستم، فکر کردم باز عاشق هستم
اما هنوز از عشق تو مستم، بازم کار دادی دستم
همه میدونن که هرکس تو آسمون ستاره ای داره
اما نمیدونم چرا وقتی نوبت ماست ستاره کم میاره
دیگه شاید باید باور کنم که تنها تو دنیا میمونم
شاید باید عادت کنم که با ساز تنهایی بخونم
اما نمیدونم چه میشه آینده این دل تنها
نمیدونم چیکار کنم با زیاد شدن غصه ها
خسته تر از خسته ها شدم، دارم میمیرم
اما دل بسته ی دنیا نشدم، چون چیزی ندارم
خنده ای رو لبام نمیاد، اشکهام رو گونه جاریند
اشکهام رو گونه پر شدن، خنده ها از رو لبم فراریند
از سر ناچاری میخندم که فکر نکن تنهام و غمگینم
میخام همه در خیالشون فکر کنن که من شادترینم
دیگه از چی بگم جز این که خیلی تنهام
هر لحظه و هر دم با غمها به دنیا میام 
دیگه رفت صداش نکن
از تو فاب پنجره
بیخودی نگاش نکن
دیگه همرنگ تو نیست
دیگه دلتنگ تو نیست
میدونه یه ذره عشق
تو دل سنگ تو نیست
| Design By : Night Skin |
با نگاه خود اشاره گر نشسته اید
ای ستاره ها که از ورای ابرها
بر جهان نظاره گر نشسته اید
آری این منم که در دل سکوت شب
نامه های عاشقانه پاره میکنم
ای ستاره ها اگر بمن مدد کنید
دامن از غمش پر از ستاره میکنم
با دلی که بویی از وفا نبرده است
جور بیکرانه و بهانه خوشتر است
در کنار این مصاحبان خودپسند
ناز و عشوه های زیرکانه خوشتر است
ای ستاره ها چه شد که در نگاه من
دیگر آن نشاط و نغمه و ترانه مرد ؟
ای ستاره ها چه شد که بر لبان او
آخر آن نوای گرم عاشقانه مرد ؟
جام باده سر نگون و بسترم تهی
سر نهاده ام به روی نامه های او
سر نهاده ام که در میان این سطور
جستجو کنم نشانی از وفای او
ای ستاره ها مگر شما هم آگهید
از دو رویی و جفای ساکنان خاک
کاینچنین به قلب آسمان نهان شدید
ای ستاره ها ، ستاره های خوب و پاک
من که پشت پا زدم به هر چه که هست و نیست
تا که کام او ز عشق خود روا کنم
لعنت خدا بمن اگر بجز جفا
زین سپس به عاشقان با وفا کنم
ای ستاره ها که همچو قطره های اشک
سر بدامن سیاه شب نهاده اید
ای ستاره ها کز آن جهان جاودان
روزنی بسوی این جهان گشاده اید
رفته است و مهرش از دلم نمیرود
ای ستاره ها ، چه شد که او مرا نخواست ؟
ای ستاره ها ، ستاره ها ، ستاره ها
پس دیار عاشقان جاودان کجاست ؟
